Je zal zo'n stiefzusje maar hebben, dankjewel Ellis!

Hee broer,

Gezien je berichtjes mis je naar mijn mening steeds meer het menselijk contact. Ik wil je zeggen dat velen van ons jou volgen, trots op je zijn, jou ook heel erg missen en genieten van je verhalen!

Het is totaal niet mijn avontuur. Het stukje IJsselmeer met de kolibrie vond ik echt fantastisch, maar ik ben dan toch meer zo'n burgertrut dat ik liever aan land wil zijn...Ik snap jouw gevoel en ik vind het super dat jij dit doet en dat Femke, Hiske en Lyse je steunen. Ook voor hun een super waardering!!! Weet niet of ik dat zou kunnen, maar ik heb dan ook de moederkloek genen van mijn moeder geërfd...

Wat ik wil zeggen is dat je hoe dan ook voor ons een winnaar bent, hoe geweldig de strijd ook is, jij bent onze nummer 1! Dat we bij je zijn
on-line en in onze harten en dat we je missen en mee leven. Wij houden van je, zet hem op, geniet, kom heel terug, geniet, mis ons, geniet. En bij thuiskomst, geniet van je gezin, van je ervaring, trots, lef, durf, momenten, eenzaamheid, geluk en angst!

Hela, and up she rises early in the morning!

Dikke knuffel namens iedereen,
Ellis

Nou moet het niet noffelijker worden hier

Cumpay Segundo op de stereo, lekker rijstprutje met blauwe kaas en ham, biertje erbij, 14 kn 80 graden schijnbaar, volle zon en buiten eten. Kopje koffie toe met wat lekkere Tony's Chocolonely erbij van Bertram en Yvonne. Boot loopt als speer, zeilen zoals zeilen bedoeld is. Hier kan ik wel aan wennen. Wind ruimt langzaam, vannacht om een uur of één overstag en dan richting Canada, nog 150 mijl tot de eerste kust. Voorspelling is 15 tot 20 knopen, als dat nou geen 35 wordt zoals gisteren (verwacht ik niet, veel stabieler nu) vind ik het best.

laatste drie mais weg

Mailprogramma klapte eruit, dus ik niet wie er gemaild heeft, de laatste uren, maar gaarne nog een keer sturen, dank!

't is een kwestie van mikken:-)

Op de hele Grand Banks staan twee booreilanden, en ik krijg het voor elkaar om hem daar precies tussendoor te sturen, geestig, weer een teken van kust. Een ervan is ook geen truttig ding ook, stevig platform! De dieptemeter komt ook weer tot leven. Na twee weken moedeloos zoeken naar een echo in 4000 meter water heeft ie eindelijk weer beet: 88 meter diep hier. Nog steeds lekker zonnetje. Werkelijk geniaal gennaker weer, maar ik houd hem voorlopig even in de zak, eerst die armen weer een beetje in het gelid en dan bij echt ligt weer mag ie weer. Nu zo'n 15 knopen halve wind, lekker varen. Nog maar even genieten van de zon en de droogte, voor hetzelfde geld ben ik hem straks een week kwijt aan de mist.

Wat achtergrond info over dit gebied:
We zitten nu in de koude labrador stroom die van de pool om Canada heen komt zetten. Ik zou een halve knoop stroom uit het noorden moeten hebben, al merk ik daar weinig van, hij lijkt eerder uit her zuiden te komen, maar niet veel. Het water is hier tussen de 5 en de 10 graden. Een paar honderd mijl ten zuid westen van ons stroomt met anderhalve knoop de Warme Golfstroom richting Europa. In deze warme golfstroom is het water zomaar 10 tot 15 graden warmer. Bij zuidelijke en westelijke winden komt de warme en vochtige lucht van de golfstroom terecht boven de koude Labradorstroom. De lucht koelt af, kan daardoor minder vocht bevatten en condenseert met als gevolg dichte mist! Het kan hier 35 knopen waaien met zulke dichte mist dat je de boeg van je boot niet meer ziet. Dood eng. Statistisch is de kans op mist in juni hier 65%. Als brillemans zoals ik beperkt het zicht zich meestal binnen 2 seconden tot 2 cm, van je oogbol tot de binnenkant van je brillenglas. Oftewel, je vaart geblinddoekt.

Het voordeel dat we dit jaar hebben is dat het drijfijs van de pool relatief noordelijk zit en de warme golfstroom zit relatief zuidelijk op dit moment, dat meandert nogal heen en weer, dus dat is gewoon mazzel. Zeker als je weet dat de Spirit van 8mm dik hechthout is gebouwd met een dun laagje glas en aramide eromheen, das zelfs voor het kleinste stukje ijs geen uitdaging om daar dwars doorheen te gaan. Ik ben dus erg blij met onze twee waterdichte schotten, just in case.

De grote OSTAR uitdaging in dit gebied, of eigenlijk voor alle varenslui hier zit hem in de grote kans op mist, de koude Labradorstroom met zijn ijsbergen en de warme golfstroom met zijn 1,5 knoop tegen, als je tenminste naar Newport wilt.

Voor Isa en Sophie

Was vergeten te melden dat sinds gisteren, misschien eergisteren al wel, het aantal vogels enorm is toegenomen. Daar midden op die oceaan zijn er blijkbaar toch maar weinig die het echt leuk vinden. Die waren ook echt heel rank, onverwoestbaar zo te zien, bestand tegen 70+ knopen wind.

De vogels hier worden wat voller, sommige lijken als ze in het water zitten een beetje op eendjes. Beetje dom zijn ze ook. Ze komen aanvliegen en gaan dan doodleuk een meter of vijf voor de boot in het water zitten, echt recht ervoor. En dan doen ze vervolgens een beetje verontwaardigd als je met 10 knopen over ze heen dendert. En dan vliegen ze niet op, nee ze peddelen zich suf tot ongeveer 10 cm naast de boot alwaar ze je een beetje verontwaardigd aan gaan zitten kijken met zo'n blik van ik was hier eerst. Oké oké, daar hebben ze een punt, maar toch: Vreemde vogels hier:-)

De helden van Peijnenburg koek

Wat maken die lui toch een heerlijke koek! Met van die kandijsuiker erop, beetje roomboter, koffietje, hmmmmm. Ik weet niet of jullie het meegekregen hebben, maar Peijnenburg was voor zover ik weet de eerste, zo niet de enige A-merkleverancier die tijdens supermarktprijzenoorlog van een aantal jaar geleden fuck you tegen Neerlands grootste grutter gezegd hebben. Oké AH, als dit jullie prijzen zijn, dan halen wij onze koek bij jullie uit het schap. Dan heb je wel lef, mooi vind ik dat! Breed uitgemeten in de pers, betere promotie is er niet. Sindsdien zijn Peijnenburg en ik vrienden voor het leven, zelfs op de oceaan eet ik ze, het is mijn liefste koek:-)

Mooi bericht van Harry Vogel

He Jac,

Bewondering voor je prestatie! Je blogt zo´n beetje een complete Ostar-roman bij elkaar.
Het is allemaal erg herkenbaar. Voor mij was de meest intense periode dit gedeelte: na Flemish Cap richting Sable Island. Mist en veel wind. Maar qua psychologie was ik toen het meest in balans met de boot en de oceaan. Dat bleef zo over Georges Bank en later de Nantucket Shoals.
Uiteindelijk finishte ik met een beetje een triest gevoel dat het over was. ´t Was echt fantastisch!
Klote van je schouder(s). Klinkt als een serieuze frozen shoulder. Ik kan je zeggen dat Richard ook de nodige hiccups meemaakt hoor. Lachen dat jullie nog steeds voor Nico uitzeilen!
Zet em op!

Harry

Thanks Harry, ik denk dat ik over een aantal dagen ook hard op ga zien tegen het eind, en die mist, we gaan het meemaken, vind ik ook het spannendste stuk. Ondanks de hiccups ervaar ik het ook echt nog steeds als fantastisch. De boot doet het onwaarschijnlijk goed en afgezien van het feit dat het geklap aan de wind soms echt ondraaglijk is heb ik alle vertrouwen in haar. Heb Nico al opgeroepen dat hij een USB kabeltje mag komen lenen voor zijn tracker (ga er vanuit dat hij dat mist), maar geen gehoor, zie hem en Richard ook niet op de AIS, te grote afstanden toch denk ik.

Nicole lijkt erg tevreden met het feit dat ze nu eindelijk weet wat er in me omgaat:-) Succes met je nieuwe baan tussen de erts en het staal, past wel lijkt me!

Verder net alle mails goed binnengekomen, inclusief korte en lange termijn gribfiles, fijn, ga maar es koffie zetten en studeren op die gribs.